Çekiyor olduğum portrelerde tabii ki bakışların önemine vurgu yapmaya çalışıyorum çünkü bütün o yaşanmışlıkların özeti insanların bakışlarında ve yüz mimiklerinde net olarak görülebiliyor. Anlık sevinç ya da hüzünler çekilen fotoğrafları etkilese de oturmuş, değişmeyen bir ifade her zaman mevcut.
Ve her insan poz verirken ki baktığı o boşlukta;
ya sevdiğine bakıyor,
ya olmak istediği yere gidiyor,
ya hayalindeki sanatçı gibi davranıyor,
ya da geri dönemeyeceği günlere gidiyor...
İnsanların sadece birkaç saniye baktıkları o boşlukta hangi derinlikte neyi gördüğünü tahmin etmeniz dileğiyle..
Bu fotoğrafı Montana Çetesi'ne ve Şehrin Kötü çocuklarına adıyorum.
Bir gönül oyunu oynamıştı benimle
Kaybeden ben oldum kendi ellerimle
Yaşamadım böyle derdi daha beter yerine
Başbaşayım talihimin en acı kaderiyle..




